Әбиемә
Туган көнең синең бүген, әби,
Җыелыштык тагын яныңа.
Еллар төсен алган күзләреңдә
Бар дөньяның гаме чагыла.
Туган көнең синең бүген, әби,
Җыелыштык тагын яныңа.
Еллар төсен алган күзләреңдә
Бар дөньяның гаме чагыла.
Ак болытлар, кая агыласыз
Җилләр белән кайсы якларга?
Сезгә кушылып мин дә агар идем,
Кайтыр идем сабый чакларга.
Язгы сулар ургып аккан чакта,
Күңелләрем сине юксына,
Язлар ямьле түгел синнән башка,
Кайт син, балам, тизрәк кайтсана.
Кайт, күз нурым, кайт туган ягыңа,
Тургайларың сине сагына.
Бәлки, бик сагынмам
Дип киттем авылдан,
Ә күңел барыбер сагына.
Син калдың шул анда —
Сагынам шуңа да.
Гомер ит син исән-сау гына!
Дулкыннары белән Идел
Кагылды җанга.
Мин мәңгегә монда, диде,
Агалмам анда.
«Хәлләрең ничек?» дидегез,
Уйлап, әллә шаярып.
Сер бирергә һич исәп юк,
Яшибез гөрләп, янып.
Беркемгә юк кырын эшем,
Көннән-көн көндәш арта.
Гади булсаң, кыен икән,
Дус дигән дә бер сата.
Җырларга мин шәптән түгел, дуслар,
Тик мин җырны үлеп яратам.
Бөтен шатлыгымны җырга салам,
Кайгымны да җырлап таратам.
Ничәнче ел илләр имин тора,
Ничәнче ел туплар ярылмый.
Туплар тынсын өчен утка керде,
Яуга керде Фәрит Яруллин.
Йөрәкләргә дава моңлы җырлар
Йөзегезгә күчкән елмаеп.
Матур җырлар җырлап йөз яшәргә
Җыр-моңнарның чиге булмый ул.