Сине көттем
Бу язларда сине көттем,
Уйладым мин сине генә.
Беркем белмәгән серемне
Тыңлады тик сирень генә.
Бу язларда сине көттем,
Уйладым мин сине генә.
Беркем белмәгән серемне
Тыңлады тик сирень генә.
Мин елмаеп киләм ерактан ук,
Шәүләң генә синең күренсен…
Эчемдәге тышымда шул минем,
Син дә нигә шулай түгелсең?
Йолдыз кебек кичен чыгасың да
Таң алдыннан кереп китәсең.
Нигә мине назлы карашыңнан
Көн буена мәхрүм итәсең?
Ул чакта яз иде, исеңдәме?
Без утырдык каен төбендә. —
Нигә, нигә син җырладың миңа,
Кайнар сагыш салдың күңелгә?
Шул җыр белән минем, йөрәгемдә
Синең исемең калды гомергә.
Әгәр килсәң, мине күрми китмә.
Син юлыксаң бикле ишеккә,
Күңелеңнең «көтми икән…» дигән
Шикле уен берүк ишетмә.
Ике йөрәк — ике йолдыз…
Йолдыз яна һаваларда.
Миндә син бар!..
Миндә син бар? —
Аралар юк араларда
Аралар юк араларда.
Шуклыгы җитәр микән дә,
Язын көз итәр микән?
Торналар кебек еракка
Бер очып китәр микән?
Күтәр күңелләремне,
Ки алсу күлмәгеңне.
Кисәң алсу күлмәгеңне,
Алалмыйм күзләремне.
Әгәр килсәң, мине күрми китмә.
Син юлыксаң бикле ишеккә,
«Көтми икән…» дигән күңелеңнең
Шикле уен берүк ишетмә.
Сирень сәйләне көела,
Күк йөзенең яшедәй.
Йолдыз-йолдыз күгең елар
Күзләреңне яшермә.