Оныта алмыйм
Күзләремне тутырып карап калам,
Син ерактан үтеп киткәндә.
Оныта алмыйм, бәгырем, оныта алмыйм,
Күзем төшми синнән бүтәнгә.
Күзләремне тутырып карап калам,
Син ерактан үтеп киткәндә.
Оныта алмыйм, бәгырем, оныта алмыйм,
Күзем төшми синнән бүтәнгә.
Сөн буйлары бөдрә урман,
Агыйделләргә җиткән.
Сөн буйларын, Чишмә авылын
Ник барып күрдем икән?!
Өзгәләнә үзәк
Телгәләнә йөрәк
Күз алдыннан китми синең сын.
Ә син оныт дисең…
Миңа булган хисең
Тик мизгеллек иде мени соң?!.
Барсына да үзем гаепле дип,
Җәзаларын үзем күтәрдем.
Сиңа булган мәхаббәтем шул ук,
Үзем генә бераз бүтәнмен.
Күрше йорттагы Миләүшә —
Мин яраткан сылу кыз.
Тик ул озын, мин тәбәнәк,
Ул чая, мин кыюсыз.
Сандугачлар көнләшә.
Җырлап куйса Миләүшә.
Ләйсән, диләр,
Ләйсән, диләр,
Ләйсән — язның яңгыры.
Дәртле яздан дәрман алып,
Дөрли йөрәк янгыны!..
Нигәдер соңарып яңарды бу язда
Без икәү яраткан ландышлар.
Өзелеп көткәндә, түземлек беткәндә
Соңарды, соңарды ландышлар.
Сирпеп карап үзәкләрне өзде
Сагыш тулы моңсу күзләрең.
Каеннарга сарган мәхәббәтем
Өзелеп көтә сине, гүзәлем.
Йолдызлардан бергә нурлар җыйдык,
Түкми-чәчми җанда урадык.
Йолдызлар атылды, дәшмичә санадык-
Пар сөю килсенгә юрадык.
Яшьлегемнең ал таңында
Очрадың да юлларымда,
Үзгәрттең син минем язмышны.
Йөрәгемә салдың ялкын,
Тик нигәдер үзең качтың,
Күңелемдә калды сагыш-моң.