Кичке нурлар
Алтын нурларга уралып,
Таң ата, шәфәкъ бата.
Кама буйларында үскән
Яшьләр җырлашып кайта.
Алтын нурларга уралып,
Таң ата, шәфәкъ бата.
Кама буйларында үскән
Яшьләр җырлашып кайта.
Урман кырына урнашкан
Авылым минем Калмыя.
Туган якларын күрергә
Кемнәр кайтмый калыр, я?
Милләтебез горурлыгы — мәшhүр Казан!
Иртәләрен урамнарга кабат кайтты азан
Азатлыкны мактап җырлый шәфәкъ нуры,
Халкың батыр синең, саф hәм тугры.
Азатлыкны мактап җырлый шәфәкъ нуры,
Халкың батыр синең, саф hәм тугры.
Мең ел буе килгән синең тарих
Һич онытылмас ерак көннәрдә.
Рухландырыр һәрбер татар кешесен,
Киләчәккә атлап кергәндә.
Ил хакын даулаган утлы давыл
Күптән тынды…
Хәсрәт, зур кайгылар
Онытылды…
Кырыс еллар кичкән каеннар
Яфрак яра!
Күңелләрдә тибри дәртле көйләр —
Исән Җәлилләр!
Исеңдәме искән җилләр,
Исеңдәме көн дәме,
Таң алдыннан Зөһрә йолдыз
Безне алдан йөрткәне?
Истә, истә айлы кичләр,
Ярымның ирен тәме.
Сөйгән ярсыз, туган илсез
Каламы яшәү яме?
Тәрәзәләрдән ай караган,
Түшләренә мәрҗән кадаган;
Бәхет икән тормыш юлын
Парлап үтүе,
Җитәкләшеп, картлыкларга
Килеп җитүе.
Бу дөньяда бар нәрсә дә парлы —
Ходай үзе шулай яралткан.
Мәхәббәтнең мәңге сүнмәс серен
Аңлый бары өзелеп яраткан.
«Очрашырбыз», — дидең… Очрашмадык…
Югалдың син инде мәңгегә…
Алларыңда кар-буранлы юллар..
Ах адашты ялгыз җан гына.