Кем булдың син миңа?
Кем булдың син миңа,
Ярым гына микән?
Бала кебек иркәләнгән миңа
Син үзең түгел микән?
Кем булдың син миңа,
Ярым гына микән?
Бала кебек иркәләнгән миңа
Син үзең түгел микән?
Кем белер кадереңне, җаным,
Дәртле күңел булмаса?
Наз итәр кемнәрге гөл,
Каршыңда был-был булмаса?
Сүрәтеңнең иң чыны,
Бел, шагыйрең күңлендә дер, —
Көзгеләрдән чын төсеңне
Күрмисең син, ул булмаса.
Өфе урамнарын буйлап,
Синең хакта уйлап.
Ялгыз үтә минем кичләрем.
Айлар, еллар үтә,
Күңел өмет итә,
Сүрелтмичә сөю хисләрен.
Әкрен генә, сиздермичә
Яшьлек гомерем үтә.
Күңелем һич тә картаймый,
Һаман да нидер көтә.
Камышлы күл буйлап аккош йөзә уйнап,
Тибрәлдерә көмеш күл өстен.
Төнлә төнбоеклар йомылып йоклыйлар,
Һавада кысса да ай күзен.
Ватаным, Татарстан,
Ямьле синең кырларың;
Белмим нигә, Казагыстан,
Колагымда чыңлый җырларың?
Безнең тормыш гөле чәчәк ата
Икәү сипкәч шифа суларын
Мине аңлап, сөеп яшәгәнгә
Якты булсын йөрер юлларың…
Дөньяларда җиңел, җиңел түгел яшәү,
Бер утларга сала, бер суга.
Утны-суны бергә, бергә кичү өчен
Ярый әле чыктың, чыктың юлыма.
Зәңгәр чәчкәләрне мин өзмәдем,
Алсу асылларын эзләдем.
Сүзләрем бар, сиңа бер сөйләрмен,
Сиңа бер сөйләми түзмәмен.
Иреннәрең — кызыл чия,
Күзләрең — зәңгәр төймә.
Гомерлеккә сөйдем сине,
Ташлап китәр бу, димә.