Ярсулар
Көнне — төнгә ялгый торган,
Арада кичләр була.
Ике йөрәк, сагыш утын,
Көйләүче хисләр була.
Көнне — төнгә ялгый торган,
Арада кичләр була.
Ике йөрәк, сагыш утын,
Көйләүче хисләр була.
Яратамын дияргә дә куркам.
Мин яратмыйм, дисәң — нишләргә?
Синең хакта һаман уйлаганда
Сине күрәм, сине төшләрдә.
Бизәдең дөньямны ,
Барлыгың белән .
Сөюле күзләреңдә
Ярату күрәм.
Йөрәгемене тоялмыймын,
Мәхәббәтсез яши алмыймын.
Тик бер синнән көч аламын,
Бар дөнъяга кычкырамын:
Иркәм йөргән серле бакчалардан
Кызыл чәчәк алып кулыма,
Мәхәббәткә юрап таҗын өзәм,
Сибә киләм аның юлына.
Чорнап кына алды сары сагыш,
Яза бастым юлларымнан ялгыш,
Әйтерсең, мин хәзер ялгыз аккош,
Читкә илтмә әле син дә, язмыш.
Юк, теләмим синнән башкаларны
Үткәрергә күңел түренә.
Мәхаббәттә хисләр кайнарлыгы
Еллар узгач ныграк беленә.
Тормыш булгач, була төрле чагы,
Сынау биреп, кайчак алдалый.
Сиңа мине, миңа сине, җаным,
Югалтырга, беләм, ярамый.
Хат язам сиңа, тыңгы табылмый.
Хәлемне аңлап, хәтта шәм елый.
Аяз көннәрдә, яшен яшьнәтеп,
Кайларга киттең?
Үкенмәбез дия-дия,
Киткән идек аерылып.
Тик нигә соң үкендерә,
Яшибез без сагынып?
Ялгышырга язган икән,
Бәхетебез кителде.
Үзең дә бит онытмаган,
Әллә белми дисеңме?