Һай, туган җир, газиз җир!
Һай, туган җир, газиз җир,
Ата-бабам баккан җир,
Тәүге сулыш алгач та
Бәхет таңым аткан җир!
Һай, туган җир, газиз җир,
Ата-бабам баккан җир,
Тәүге сулыш алгач та
Бәхет таңым аткан җир!
Акчарлакның ялгыз тавышы да
Шомландырды минем күңелне,
Дулкыннарга карап уйланасың,
Уйларыңда китү түгелме?
Әллә бөтенләй оныттың,
Туктады хатларың да,
Диңгезгә карап җырлыймын
Сагынганчакларымда.
Гөлләр булып ятар идем
Юлларыңа түшәлеп
Күзләреңә бер карасам
Кала җаным бушанып.
Күкләреңдә серле йолдыз булып,
Яшерен генә сине күзләдем.
Төннәр буе сөеп, назлап чыктым,
Ярый әле үзең сизмәдең.
Кулларымнан багып юрамагыз,
Сорамагыз ничек диеп хәлең.
Мәхәббәтне эзләп, җылы эзләп,
Учларымда учак яккан мәлем.
Әле генә кайткан идек,
Инде китәргә вакыт.
Тутыр әнкәй бәрәңгеңне
Безгә бер-ике капчык.
Биш баламның бересе кайтыр диеп
Өстәлеңдә чәең суынмый.
Синең фатыйхаңны алмый чыксам
Ни өчендер юлым уң булмый.
Күл өстендә үскән төнбоектай,
Нигә әнкәй йөзең бик боек?
Ни булды? Нигә дәшимсең син миңа?
Күңелемдә шуңа тыңгы юк.
Тәүге ачкан иң мәһабәт ишек,
Туган ильне ачкан ишектер,
Шул ишектән әнкәй ятлап чыкса,
Ерактан да йөрәк ишетер.