Аермагыз йөрәкләрне (Тормышны яратыгыз!)
Язмыш безне бик еш кына
Юл чатына китерә
Юл чатында аерылулар
Ялгыз аккош иттерә
Язмыш безне бик еш кына
Юл чатына китерә
Юл чатында аерылулар
Ялгыз аккош иттерә
Ялгышыммы? Язмышыммы?
Күңелемдә кояш яндырдың.
Болытларга төреп йөрәгемне
Төнге яңгыр җанга яудырдың…
Агыйделне иңләп, буйлап,
Йөзәсең үрдәккәем.
Ташлармын дисәң, ташларсың,
Таш булса бәгеркәең.
Вакыт тулпарын иярләп,
Йөрәксеп, ярсып чабам.
Күпме еллар, күпме еллар
Инде бергә үтелгән.
Язның сөю чәчәкләре
Җимешләргә әйләнгән.
Сөюләрем бәхеткә түгел,
Үкенергә икән бирелгән.
Йөрәккәем сискәнепләр китә
«Кирәкмисең» дигән сүзеңнән.
Син көтмисең минем килүемне,
Ә килгәндә кумыйсың…
Мин дә сине сагынмыйм шикелле,
Ләкин онытылмыйсың.
Ничек кенә теләсәк тә
Гаептән сакланырга,
Булгалый шул күңелләрнең
Адашкан чаклары да.
Кайчак чит бакча гөлләре
Матурырак күренә,
Лэкин тыя бел үзеңне,
Үрелмә син, үрелмә!
Бу дөнъяда ни бар үзең белән,
Фаныйлыктан алып китәрлек.
Иман бирсен Ходай зиһенемә,
Мәңгелеккә генә җитәрлек.
Табигатьнең һәр көне дә
Җылы, аяз тоела.
Күңел кояшы әгәр дә
Сүрелми гел балкыса.