Мең рәхмәт

Урап алып мине язмыш җиле
Ничә тапкыр инде сынады
Сабыр гына мине көтә белдең
Тыныч кына гафу итә идең
Сөю чәчкәләрең сулмады.
Гел елмаеп төшкә керүеңнән
Мин көч алдым ялгыз чакларда
Авыр иде сиңа сизә идем
Якты көне көтеп түзә идең
Карамадың ләкин ятларга.

Табасылар иде

Сусаганда назга, сөюләргә,
Тыялмыйсың икән күңелне.
Кайда икән диеп, төшләремдә күреп,
Эзләп йөрим үземә тиңемне.

Син кайларда, җаным

Нишләргә дә белмим,
Үпкәләп тә йөрим
Әле сиңа, әле үземә.
Нигә яшьлек язы
Күрештереп калды
Икебезне бары бер генә?

Ник көтмәдең

Нинди генә җилләр иссәләр дә,
Сине йөрттем йөрәк түрендә,
Кошлар кебек очып кайттым менә
Бары сине, сине күрергә.
Аерылганда сөйләштек бит, иркәм
Гөмер юлын бергә үтәргә.
Күрешүнең изге минутларын
Теләмәдең нигә көтәргә.

Кияүгә чык бары яратып

Уянасың күреп төшләреңдә,
Күзең төшкән диеп берәүгә.
Юк, ашыкма, «кирәк син» дип кенә,
Иртәрәктер сөям дияргә.

Гашыйк иттең

Бер күрүдә, тик бер күрешүдә
Сихерләнде кебек йөрәгем.
Нишлим, нихәл итим, гашыйк иттең бит син.
Үзең генә, бугай, белмәдең.

Гафулар ит

Соңгысы бул диеп килгән булам,
«Сау бул» диеп, кулларымны сузам.
Үз-үземне нигә алдыйм икән?
Булмый ла бит, оныта алмыйм, иркәм.

Беренче кар (беренче вариант)

Урамнар тын, ява беренче кар
Иңнәреңә синең, чәчеңә.
Бөтен дөнья ямьле, ләкин никтер
Күзләреңдә ачы яшь кенә.

Кирәкмисең, дисең…

Сөюләрем бәхеткә түгел,
Үкенергә икән бирелгән.
Йөрәккәем сискәнепләр китә
«Кирәкмисең» дигән сүзеңнән.