Әйдә барыйк, кызлар карыйк
Мин бер генә тапкыр яраттым
Синнән башка беркем кирәк түгел,
Син бит минем якты йолдызым.
Сине эзләп ничә утка кердем,
Сине эзләп күпме юл уздым.
Әйдә әле, бер әйләнеп кайтыйк…
Әйдә әле, бер әйләнеп кайтыйк
Кичке урманнарны, икәүләп.
Өебез тулы чиксез якты хисләр
Ятмасыннар әле биләүдә.
Әйдә, биик
Әйдә, биеп алыйк әле бергә
Йөрәкләрне яндырып.
Китмә инде, китмә инде ташлап,
Ялгызымны калдырып.
Әйдә, елмай
Елмайсаң, галәмнәр яктырыр,
Көн болытлы булганда.
Йөрәктә шат хисләр уяныр,
Бары бер елмай гына.
Синең шаян күзләрең
Вулкан сыман ут чәчә.
Ах, харап булдым кебек,
Гыйшыктан йөрәк чәнчә.
Һай, бу тормыш…
Ике кашы арасында
Мәрҗәндәй бер миңе бар.
Өнемдә йөрим төш күреп,
Телемдә гел ярым-яр.
Һай-ли, Гөлҗамал
Һай-ли, Гөлҗамал,
Көтүләре бик яман,
Бичәлеккә алам диеп,
Көтәм дә көтәм һаман.
Һаман яратам
Шик туса кинәт җаныңда әгәр,
Йә килсә сиңа куркыныч хәбәр
Мин йөргән яктан, ерак-ерактан,
Ышана күрмә, — һаман яратам.
Ашыга күрмә, ялгыштан саклан, —
Һаман яратам, һаман яратам!
Йолдызлы аяз күгеңне әгәр
Авыр болытлар каплап китсәләр,
Каршы искән җил капланса тынга,
Нык бул, син генә, тик син җанымда!
Бирешә күрмә сагышка, моңга,
Җанымда тик син, тик син җанымда.
Һич онытма
Ник очрадык миңа тормышымның
Зур юлында сердәш булмагач,
Күзләремә карап «сөям!» дидең,
Үзен башкаларны уйлагач?
Һәр көнне керәсең төшемә
Һәр көнне керәсең төшемә —
Елмаеп чыгасың тирмәңнән.
Чәчеңне җилләргә,
Җилләргә, җилләргә
Таратып үтәсең тирәмнән.
Ә нигә соң?
Һәр көн иртән кояш чыга
Сиңа да, миңа да.
Һәр көн иртән җилләр исә
Сиңа да, миңа да.
