Мәктәбем ихатасы
Мәктәбемнең ихатасы,
Гөл-чәчәккә күмелгән.
Һәр чәчәкнең таҗларында
Истәлекләр үрелгән.
Мәктәбемнең ихатасы,
Гөл-чәчәккә күмелгән.
Һәр чәчәкнең таҗларында
Истәлекләр үрелгән.
Мәктәп, мәктәп синдә укып үскәч
Барасы юл ачык күренә.
Синнән башланган тормыш юлларын
Балкып үтә гомер түренә.
Кошлар да бер шулай таралалар,
Сау бул инде, туган оябыз!
Офыкларга карап очар өчен
Иңнәрдә без канат тоябыз.
Тәүге кабат атлап мәктәп бусагасын,
Килә һәркем белем иленә.
Укырга-язарга, тормышны аңларга
Өйрәтәләр безне биредә.
Мәктәп бакча түгел икән,
Тәртипләр башкачарак.
Шуңа күрәдерме монда
Безгә өр-яңа караш.
Дуслыктан да кадерлерәк
Бер нәрсәдә юк,
Кеше күңелен һәр вакытта
Җылыта дуслык, җылыта дуслык.
Малай туды безнең. Нинди шатлык!
Икебезгә уртак бәхет таптык.
Үстерәбез аны исебез китеп,
Өф-өф итеп, еф-өф итеп.
Өлгермибез, һаман өлгермибез без
Сандугачлар моңын тыңларга.
Һаман эштә, һаман мәшәкатьләрдә,
Вакыт та юк юк-бар уйларга.
Заман шундый, без ашыгып барабыз,
Ашыкмасаң — узып китәләр.
Тормыш шундый, һаман соңга калабыз,
Адым саен юлда киртәләр.
Бурап-бурап карлар ява,
Ап-ак булды аланнар.
Тик кып-кызыл яулыкларын
Салмадылар баланнар.
Төнбоеклы күл буенда
Үсә икән биек тал.
Гомеркәең үтеп бара
Әйдә, җиңгә, биеп кал!