Сөю гөлем
Сөю гөлен бары сиңа бирәм,
Җил-яңгырдан сакла, сындырма.
Синең куллар җылы, мин бит беләм,
Өшетмә син аны, туңдырма.
Сөю гөлен бары сиңа бирәм,
Җил-яңгырдан сакла, сындырма.
Синең куллар җылы, мин бит беләм,
Өшетмә син аны, туңдырма.
Бүләк итмим сиңа йолдызларны,
Таңнар аткач алар югала.
Вәгъдә итмим сиңа әллә ниләр,
Сүзләр дә бит бер мәл онытыла.
Сөю бирдең һәм мин шашып,
Кояшлы җырлар яздым.
Күкләргә шатлык өләшеп,
Гел җырлап торды сазым.
Тугайдагы гөлләр сымак
Табигать ямьнәребез,
Сөмбелем, җан гөлем.
Кара урманга кергәч тә
Уңга каерылгач та да.
Эх, дускаем рәхәт яшә
Миннән аерылгач та.
Ак калфагың чиккән, бөккән,
Ука белән чукланган.
«Бар да үтә», дип язылган
Сөләйман балдагына.
Каршыңа килгән бәхетне
Күрмичә калма гына.
Сөлге чигәм асыл җепләр белән.
Йөрәк хисен салып бу җырга.
Насыйп булса иде бу бүләгем
Мәйданнарда җиңгән батырга.
Күз сирпеп карар хәлем юк
Бәгырь тарафларына,
Ул гына килеп чагыла
Минем карашларыма.
Чыкмадың юлларга, бәхетләр юлларга,
Төрле вак тавышлар өзеннән.
Мин түгел — син үзең, мин түгел — син үзең,
Килдең бит син үзең үзеңнән.