Чәчәк бирәм сиңа…
Чәчәк бирәм сиңа,
Тик сине мин
Чәчәкләргә генә тиңләмим.
Нәфис тә син,
Гүзәл дә син гөлдәй,
Тик чәчәкләр кебек шиңмә син.
Чәчәк бирәм сиңа,
Тик сине мин
Чәчәкләргә генә тиңләмим.
Нәфис тә син,
Гүзәл дә син гөлдәй,
Тик чәчәкләр кебек шиңмә син.
«Урамнардан узсам да мин,
Яланнарга чыксам да мин,
Очратамын сине һаман да,
Менә бүген тагын монда, —
Очраштык без ял йортында,
Сөю теләп йөрәк янганда.
Чәчкәләрнең нигә кирәге бар,
Өзеп бирер кешең булмаса?!
Нәрсә соң ул күктә янган кояш,
Үз кояшың балкып тормаса.
Сизмәдем, мавыгып әллә
Күзләрең карашына?
Без икәү кердек ал да гөл
Чәчкәләр арасына.
Чәчкәйләрең толым — толым,
Аны ничек үрәсең?
Толым—толым чәчләреңне,
Толым—толым чәчләреңне
Көндә килә күрәсем.
Чәчкәләрдән син чәчкәгә кунма,
Күрше чәчкәгә кулыңны сузма.
Чәчкә гомере бик-бик аз гына,
Чәчкә гомере бары яз гына.
Чәк-чәк белән чәй эчкәндә
Чак-чак мине үпмәдең,
Үптермәгәч, үпкәләдең
Чак-чак кайтып китмәдең.
Чалт аяз булса да бүген көн,
Еракта урманнар күгелҗем;
Күгелҗем урманнар артына
Кердең дә күмелдең…
Яшьлектә сөябез, янабыз, көябез,
Мәхаббәт килде дип уйлыйбыз.
Йөрсәк тә адашып, төннәрен саташып,
Бу якты хыялдан туймыйбыз.
Киек казлар очкан чакта
Үзем генә санадым.
Юлларыбыз аерылганын
Гомер узгач аңладым.