Уракчы кыз
Ай урагың салып иңбашыңа,
Кояш нурларыннан нур алдың;
Кояш нурларыннан нур алдың да
Салкын чишмәләрдән су алдың.
Урман кызы
Нигә, нигә синең шаян күзләр
Күзләремә болай багалар?
Нинди көчләр, сөйлә, нинди көчләр
Керфек очларыңнан тамалар?
Уртаклаш кешенең кайгысын
«Үзең һәрчак кояш», — дисез дә,
Белмисез күңелдә ни барын.
Дусларга табам мин җылы сүз,
Башымнан ашса да үз кайгым.
Ут күршеләрем
Ике иңдә ике фәрештәдәй
Язмыш үзе биргән ике кешем!
Шатлык, кайгыларны бүлешүчем!
Уң як күршем, минем сул як күршем!
Утыраек әле чак кына
Сез дә минем кебек үзгәргәнсез,
Сез дә минем кебек арыгансыз.
Сез дә минем кебек кош сайравын,
Тыңлый-тыңлый телсез калгансыз.
Уф дигәнгә карамый (Мәк чәчәге)
Мәк чәчәге, мәк чәчәге,
Мәк чәчәге ал-көрән.
Күкрәгемдә җаным ничек,
Мин сезне шулай күрәм.
Уф, димәгез
Ай калккан да, чайкалган да,
Йолдызлар күрсән иде.
Ага сулар, исә җилләр,
Гомерләр үза инде.
Ага сулар, исә җилләр,
Гомерләр үза инде.
Уфа-Казан — бер урам
Дусларсыз ла дөнья сансыз,
Дусларсыз булмый яшәп.
Утны-суны бергә кичеп,
Яшибез әле яшьнәп.
Учларымда ак карлар
Карлар ява ишеп-ишеп,
Мин сузам учларымны.
Ак төсләрдә генә күрәм
Барасы юлларымны.
Таянырлык дуслар булсын
Бәйрәмнәрдә дус-ишләре күп,
Кайгы да дуслар сирәк,
Шуңа да тогры дусларны
Салый белергә кирәк!
