Яңа Казан
Әкрен генә Идел дулкынында
Ай тирбәлә, кояш чайкала;
Киң җәелеп фәннәр кочагында
Үсә Казан — нурга бай кала.
Туган җир
Яңа ел вальсы (икенче вариант)
Көтеп алган бүләк булып,
Бәйрәм килә Җиргә ел да.
Күңелләрдә шатлык тулы,
Яңгырый дәртле җырлар.
Яңа Бүләк
Имәннәрең җыр башласа,
Кушыла тирәкләрең.
Аларны бөр тыңласам да
Җилкенә йөрәккәем
Яшәсен безнең колхоз
Шәһәрне ашата авыл.
Авылларда бар да бар:
Сөт, май, каймак, ит һәм икмәк…
Тел йотарлык бал да бар!
Яшәрәсең, Казан, яңарасың
Борынгы булсаң да картаймыйсың,
Нинди көдрәтләрдән дәрт аласың?
Әллә чибәр кызларың яшәртә? —
Яшәрәсең, Казан, яңарасың.
Яшәп сусын канмады
Көндез кояшым елмайса,
Төнен аем базлады,
Кураемның асыл моңы
Хисләремне назлады.
Яшьләү дәшә
Урман исән, кырлар исән,
Авыл соң кая үзе?
Монда яшәп киткәннәргә,
Ходаем, бирче түзем.
Кыендыр бит бу дөньяда
Туган авылсыз яшәү.
Ятим-ялгыз йөрәк белән
Ялгызы калган Яшьләү.
Яшьлек урамы (беренче вариант)
Койма буйларында яшел чирәм,
Кычытканнар анда ялангач.
Шул урамнар буйлап, ат-ат уйнап,
Чабып йөргән идек яланбаш.
Яшьлек учагым
Ай да бүген мин кайтканны белеп,
Кунып калган сарай башында.
Ул ашыга тәрәзәгә карап.
Сөенчене, сөенчене тизрәк алырга.
Яшьлек сөйгән ярым
Яшьли сөйгән ярым, еракларда калдың
Еракларда яшьлек тагында
Төшләремә кер син
Өннәремдә кил син
Якты кояшым бул янымда.
