Сагышларның җиңел кайсысы
Кем сагышын алып киттең, болыт,
Авыраеп тулып каласың.
Көзге яңгыр көзге сагыш булып,
Кем җанына, болыт, яварсың?
Кем сагышын алып киттең, болыт,
Авыраеп тулып каласың.
Көзге яңгыр көзге сагыш булып,
Кем җанына, болыт, яварсың?
Сагышларым бирдем җилләргә,
Алып кит дип ерак илләргә —
Канатлары җилнең сыгылды,
Сагышларым җиргә,
Таралышып җилдә,
Сары чәчәк булып коелды.
Тормыш юлын бергә үтәрбез, дип
Хыялландык яшьлек таңында.
Хыял узды, бары сагыш калды —
Тынгы бирми һаман җаныма.
Туган якны кем сагынмый, кем юксынмый,
Шул якларга өзелеп карап кем үксеми.
Көн дә кайтам уйларымда туган якка,
Моңнарымны көйгә салам синең хакта.
Балачагым ерак-еракларда,
Еллар төпкәлендә югалган.
Сарык, кәҗә бәрәннәре белән,
Зәңгәр күзле бозау, көчек белән
Без бит уйнап үскән буыннан.
Тәрәзләргә әле ай төшмәгән,
Пәрдәләрне нигә ябасың,
Мин килгәндә тагын чыкмас өчен,
Нинди сәбәп уйлап табасың
Гел уемда, һаман уемда
Атлар уйный урман буенда,
Әйтерсең лә сабан туенда —
Сагынуга дәва юк икән.
Нинди хәлдер…
Чишмә җырласа да,
Шауласа да Идел камышы,
Ишетелә синең тавышың;
Сулкылдатып йөрәк сагышын.
Ишетелә синең тавышың,
Сулкылдатып,
Сулкылдатып
Йөрәк сагышын!
Аңламадың микән мине чынлап,
Сер бирмәдең микән аңлап та…
Син киткәннән бирле шуны уйлап,
Ямансулап йөрим аулакта.
Карашымны кара төнгә төбәп,
Сагынуымны сиңа юлладым,
Синең тарафлардан, кайталмам дип,
Өзем әйләнергә кыймадым.