Тормышымның яме
Кояш нуры булып,
Чишмәдәй ургылып,
Күңелемә минем
Килдең сөю алып.
Мәхәббәт
Тормышның матур юлы!
Бормалы-туры булса да,
Гомерләрнең юллары.
Парлашып атларга куша,
Тормырның кануннары.
Тормыш бит ул әйләнә
Әйләнә яфраклар, әйләнә, әйләнә,
Офыкта инде көз шәйләнә.
Без икәү булганда, булганда, булганда
Көзләрем язларга әйләнә.
Томаннарның таралуын көтәм
Томаннарның таралуын көтәм,
Сагынуларым бердә күмелми.
Гомер үткән саен очрашуга
Өметләрем никтер өзелми.
Томаннар арасында
Күренәсең миңа сылуым,
Аккош булып күлмәге.
Күз алларымнан китмисең,
Төшләремә керәсең.
Тоеп яшим
Матур җырдай кат-кат күңелемнән
Исемеңне синең кабатлыйм.
Эй сөеклем, бердәнберем итеп
Гомерлеккә сине яраттым.
Тиң ярлар
Ике җанны хисләр кавыштыргач,
Бер бөтенгә алар әйләнә.
Юллар да бер, уйлар да бер була,
Чәчләре дә чәчкә бәйләме.
Тик төшләрдә күрәмен (икенче вариант)
Әй, авылым, туган җирем,
Хуш исле аланнарым.
Сезгә кайтсам тиз уңала
Җандагы яраларым.
Тирәккәем
Тирәк-тирәк, тирәк-тирәк,
Тирәк-тирәккәем;
Сакмар суның камышы күк,
Сылу син гүзәлкәем.
Тимәсен тик күзләрем
Эзләде, үз тиңемне эзләде,
Өметен өзмәде,
Үз ярымны эзләде җаным…
Эзләдем, күпме еллар эзләдем,
Якты булды хыялым,
Сагынышлар эзләдем аңы…
