Онытылыр димә
Исеңдәме сиңа, истәлеккә,
Бүләк иткән идем кулъяулык.
Пар күгәрчен чигеп, төшерсәмдә,
Без барыбер бергә булмадык.
Исеңдәме сиңа, истәлеккә,
Бүләк иткән идем кулъяулык.
Пар күгәрчен чигеп, төшерсәмдә,
Без барыбер бергә булмадык.
Син оныттың диясеңме,
Онытмадым берсен дә.
Бергә чаклар, матур чаклар
Барысы да исемдә.
Син дә шулай ометләнәсеңме,
Онытылыр әле дисенме?
Югалтудан, сагышлардан түгел,
Онытудан куркам мин сине.
Күңелем күгендә гомерлек
Айларым, кояшым булып тор, —
Оныттыр, оныттыр, син миңа
Болыттай кайгымны оныттыр.
Үткәннәр турында сорама,
Кагылма авырткан ярама.
Көнләмә, ул диеп каршымда,
Яратсаң оныттыр барсын да.
Сандугачымны очырдым,
Былбыл тоталмам инде.
Син онытсаң-онытырсың,
Мин оныта алмам инде,
Мин оныта алмам инде.
Яңгырдан соң җир яшәреп кала,
Кояш чыга кара болыттан.
Мине шул кояштай җылытасын,
Сине, сылу, сине онытмам.
Сарыларга салган каеннарны
Ничә тапкыр кочып үпмәдем.
Онытыл, дип ничә кабат әйттем
Ә син, ә син җаннан һаман китмәдең.
Сагынамын диеп, хәбәрләрең килсә,
Мин күкләрнең җиде катында.
Бердәнберем диеп, җырлар багышлыйсың,
Мине сөюләрең хакында…
Соң булса булсын,
Таңнар яңарсын,
Син шул таңнарда
Чулпан булып янарсың.
Икәү сүтәрбез гомер карасын,
Тик ярату калсын.
Минсез калсаң —
Төннәр йотар сине.
Онытма мине, онытма мине.