Кил, кил
Белсәң иде, сөйгәнем,
Ничек яна йөрәгем,
Сине генә уйлап,
Үтә минем көннәрем.
Синсез калган кичләрдә
Йоклый алмыйм һичләр дә,
Сынама, җаным,
Кертмә һич мине гүрләргә.
Белсәң иде, сөйгәнем,
Ничек яна йөрәгем,
Сине генә уйлап,
Үтә минем көннәрем.
Синсез калган кичләрдә
Йоклый алмыйм һичләр дә,
Сынама, җаным,
Кертмә һич мине гүрләргә.
Кичләрен күңелле Иделдә,
Мин телим көймәдә йөрергә;
Мин телим яңа җыр җырларга,
Кил, иркәм, гармунда уйнарга.
«Урамда көз», — дисең
Әллә син сизмисең:
Күңелдә язлар әле.
Сөюле җанымда
Син булган чагымда
Язлардан язмам әле.
Җәйләр әле, җәйләр үтмәгән бит,
Бакчаларың тулы гөл әле.
Син яраткан гөлем чәчәк атты,
Кил әл(е) син миңа, кил әле.
Елмайганда, чәчәкләр дә
Көнләшә торган чагың.
Күмелгәнсең сагышларга,
Ни булды сиңа тагын?
Чыгыйм әле кичке урамнарга,
Син очрарсың бәлки юлымда.
Күзләреңә тутырып бер карармын
Кулларыңны алып кулыма.
Юлларың бик озак,
Бик урау, бормалы.
Әллә соң күрәзәче,
Ялгышмый урады.
Көтәм мин иртәсен,
Күзләрем юлларда.
Син минем янымда,
Хыялым уемда.
Керфекләрең синең нигә кара,
Күзлкәйләрең кара булмагач?
Яшь йөрәккә нигә утлар яктың,
Ялкынында үзең янмагач?
Хисләрдән калдылар тик сүзләр
Бәхеттән калды тик күз яше.
Барысын томаннар,
Томаннар йоттылар
Ничек соң, ничек соң түзәсең?
Юл буйында ялгыз әрем
Керә минем төшләремә.
Әремнәрнең ачы суты
Булдың ахры йөрәгемә.