Кил, кил

Белсәң иде, сөйгәнем,
Ничек яна йөрәгем,
Сине генә уйлап,
Үтә минем көннәрем.
Синсез калган кичләрдә
Йоклый алмыйм һичләр дә,
Сынама, җаным,
Кертмә һич мине гүрләргә.

Кил, иркәм, гармунда уйнарга

Кичләрен күңелле Иделдә,
Мин телим көймәдә йөрергә;
Мин телим яңа җыр җырларга,
Кил, иркәм, гармунда уйнарга.

Кил әле яныма

«Урамда көз», — дисең
Әллә син сизмисең:
Күңелдә язлар әле.
Сөюле җанымда
Син булган чагымда
Язлардан язмам әле.

Кил иркәм

Юлларың бик озак,
Бик урау, бормалы.
Әллә соң күрәзәче,
Ялгышмый урады.
Көтәм мин иртәсен,
Күзләрем юлларда.
Син минем янымда,
Хыялым уемда.

Кил генә түзәрмен

Хисләрдән калдылар тик сүзләр
Бәхеттән калды тик күз яше.
Барысын томаннар,
Томаннар йоттылар
Ничек соң, ничек соң түзәсең?