Кара күзем син

Яшьлегемне әсир (җәлип) иткән,
Әй, кара күзем.
Сакланачак йөрәгемдә кояштай йөзең.
Күзләремнең карасыдыр,
Әй, кара күзем.
Тыңларсыңмы җырларымны,
Кояштай йөзем

Килереңә ышанам

Язлар килде тагын җиргә,
Сагышлану безгә нигә,
Йөрәк тибә көтеп үз парын.
Көтәм сине якты көндә,
Көтәм сине айлы төндә,
Кайларда син, күз ярым.

Килереңне көттем

Килереңне (килеүеңне) көттем моңсуланып ,
Һаман килмәдең син, килмәдең.
Йөрәгемдә сүнмәс ялкыннарның кабынганын
Белмәдең, белмәдең, белмәдең.

Килдең дә син киттең сөйгәнем

«Син язмышым!» — дидем,
Килеп башым идем,
Белмәгәнмен сагыш көткәнен.
Йөрәктә ут-ялкын,
Янымда юк якын,
Килдең дә син киттең, көткәнем.