Кара мыек
Сызылып киткән кара мыек, —
Әллә каралта микән?
Мыек астыннан елмая,
Әллә ярата микән?
Сызылып киткән кара мыек, —
Әллә каралта микән?
Мыек астыннан елмая,
Әллә ярата микән?
Сиңа булган хисләремне
Тиңлим кайнар кояшка.
Җылытырмын, эретермен
Баткан булсан сагышка.
Әйтче, иркәм, сөйгән гөлем:
Нигә икән сине күрдем?
Нигә икән өзелеп сөйдем?
Кара карагаттай күзләре,
Карады да, бүлде уемны.
Иң кадерле йөрәк сүзләрем
Сихырлаган кебек тоелды.
Яшьлегемне әсир (җәлип) иткән,
Әй, кара күзем.
Сакланачак йөрәгемдә кояштай йөзең.
Күзләремнең карасыдыр,
Әй, кара күзем.
Тыңларсыңмы җырларымны,
Кояштай йөзем
Килермен мин тагын бер сезнең якларга,
Арада күп еллар, күп юллар ятса да.
Язлар килде тагын җиргә,
Сагышлану безгә нигә,
Йөрәк тибә көтеп үз парын.
Көтәм сине якты көндә,
Көтәм сине айлы төндә,
Кайларда син, күз ярым.
Килереңне (килеүеңне) көттем моңсуланып ,
Һаман килмәдең син, килмәдең.
Йөрәгемдә сүнмәс ялкыннарның кабынганын
Белмәдең, белмәдең, белмәдең.
«Син язмышым!» — дидем,
Килеп башым идем,
Белмәгәнмен сагыш көткәнен.
Йөрәктә ут-ялкын,
Янымда юк якын,
Килдең дә син киттең, көткәнем.
Кил яныма, кил, чибәрем,
Кил, алтыным, зөбәрҗәтем,
Юлларыңа гөл сибәрем,
Кил, якты мәхәббәтем.