Дөнья бит ул!

Дөнья бит ул, дөнья бит ул,
Миннән соң да, беләм, калыр.
Мең ел яшәп йолдызлар да
Тәүдә балкыр, азак янар.
Юл күрсәтер адашканга,
Азак күмер булып калыр.

Ахры заман

Дөрләп яна дөнъя,
Бакчалар әйләнде, ком сүлгә.
Ахры заман килде,
Каннарсымнарлар җитми кешегә.
Заман ахры килде,
Ата — улны, ана — кызны белми.
Кешегә ни булды?
Талаш — ызгышлар, утлы — сугышлар кабынды.