Бергә үтик гомер юлларын
Без атлаган юллар тар әле,
Җырланмаган җырлар бар әле.
Эх, шул юлны парлап үтәсе,
Булып кына дөнъя тоткасы.
Без атлаган юллар тар әле,
Җырланмаган җырлар бар әле.
Эх, шул юлны парлап үтәсе,
Булып кына дөнъя тоткасы.
Чәчәкләр бәйләме тотып
Төшләремә керәсең.
Көтә-көтә арыдым мин,
Мәхәббәтем, кайда син?
Һәр яз саен
Күзләр явын
Алып чәчәк ата розалар.
Бу тормышның, беләм, төрле чагы була,
Шатлыклары була, кайгылары.
Кайгыларны, шатлыкларны үз итүче,
Әл дә син бар, минем сөйгән ярым.
Синсез, нурсыз көнем,
Ай — йолдызсыз көнем,
Сөю — назлар көтеп үтә гомерем.
Күктә янган йолдызлардай,
Җир буйлап без сибелгәнбез.
Без тарихта эзле халык —
Үлем белмәс татарлар без.
Дөнъя авыр. Кайчак танып булмый:
Кайда аклык, кайда каралык.
Бер гөнаһсыз ап-пак чәчкәләр дә
Җил-давылда бетә каралып.
Хазер миңа ил агасы, диләр,
Узган еллар — йөгерек агын су.
Яшьлек язым ерагайган саен
Күңелләрдә нигә ямансу?
Кайгы килсә, сорап тормый,
Килми ишеген кагып.
Бәхет тулы тормышының
Килә тәрәзен ватып.
Бармак кына авыртса да
Күңел төшә, кәеф юк.
Исәнлекнең кадерен белеп,
Шөкер итеп яшәек.