Ә нигә соң?
Һәр көн иртән кояш чыга
Сиңа да, миңа да.
Һәр көн иртән җилләр исә
Сиңа да, миңа да.
Һәр көн иртән кояш чыга
Сиңа да, миңа да.
Һәр көн иртән җилләр исә
Сиңа да, миңа да.
Язлар язлар булып килә
Чәчәкләр атсын өчен.
Язның нурларында күрәм
Тик синең генә төсең.
Әрем катыш әби чәче
Печән чабам далада.
Сөйгән ярым вәгъдә бирде,
Үзе килми һаман да.
Әче, әче, әрем әче,
Шул әрем нигә әче?
Сезнең туйда да үбешү
Татлы идеме, әйтче?
Әгәр дә син, йомшак җилләр булсаң,
Мин чәчәкләр булам болында.
Әгәр дә син, нәфис гөлләр булсаң,
Мын ычыктай төшәм куйныңа.
Юлларыңда чәчәк булыр идем,
Түшләреңә өзеп кадасаң.
Сөюемне аңлар идең,
Сөюемне аңлар идең,
Әгәр күзләремә син карасаң.
Рәхмәт әйтәм һәрчак әткәй сиңа
Ураганда тормыш сукмагын
Әнкәй белән иңне иңгә куеп
Тәгәрәтәсез сез җир шарын!
Син сөйләгән әкиятләрдә
Чәчәкләр җирдә иде.
Балык сурәтләрдә түгел,
Елгада, күлдә иде.
Мин үзем шәһәрдә яшим,
Авылга кайтам җәен.
Чөнки ул авылда яши
Яраткан әбекәем.
Сабыф чагым — алсу таңым
Зәңгәр болыт артында.
Сабый чакта бер моң килә
Хыялым канатында.
Мең-мең йолдыз, мең-мең кояш
Әнием кочагында
Купме нур һәм җылылык бар
Куңеле учагында