Тукта, конвой
Алда көтә безне караңгылык,
Конвой бара менә озатып.
«Әти» диеп арттан килә улым,
Эх, каласы иде юатып.
Алда көтә безне караңгылык,
Конвой бара менә озатып.
«Әти» диеп арттан килә улым,
Эх, каласы иде юатып.
Яраткан җирләрем, дусларым күп минем,
Аларны күңелдә саклармын.
Онытмыйм ул Баулы, Ютазы юлларын,
Болгар, Әтнә, Казан картларын.
Озак тынмый эзләде күңелем үз алласын,
Бәхет өчен дип тудыргандыр ана баласын.
Барлык илаһлардан сине өстен күрдем, Тәңрем!
Яклаучым минем, иң якын син булуын белдем.
Күктәндер иңдерелде үземә илаһи көч,
Янды йөрәк, кабынды дәрт, инде сүнмәс ул һич!
Тәгәрмәчләр тәгәриләр
Келдер-келдер.
Гармун тартып җырлап
Бара кемдер.
Хуш ис бөркеп кала кырлар
Тирә-якта,
Тәгәрмәчләр көйләп бара
Шушы хакта.
Кулларны-кулга кушып, уйларны-уйга
Ашыгалар гашыйклар тормыш юлына.
Языла да тузыла аяз һавалар,
Яраланып тарала якын аралар
Уяна Урал ягында
Алсу таң билгеләре,
Нурлана Кама ярында
Безнең шәһәр өйләре.
Бу дөньяда барчабыз да,
Без адәм балалары.
Гасырлар аша күрәбез,
Кан, сугыш, яраларны.
Атлар күрсәм оча күңлем,
Хыял кошым канат кага.
Ат өстендә мәйдан тоткан
Малай чагым кабатлана.
Елгалар актылар ташып,
Ай булды сөюгә шаһит,
Аңа ачтым мин йөрәк серемне…
Вәгъдәләр биреп гомергә,
Бик бәхетле идек, нигә
Югалттым, иркәм, мин сине?
Солдатларның аналары,
Солдатларның аталары, —
Үстермәдек сугыш өчен балаларны.
Ут эченә керәм, диеп.
Мин үтерәм, кырам, диеп,
Язмышларын әллә алар сайлаганмы?