Кайтмаска кит
Кабат искә төште, мин сине уйлыйм
Үз-үземне нигә аңлый алмыйм,
Белмим җаным нигә, нигә сине сөйдем
Тик уземне генә аңлый алмыйм…
Кабат искә төште, мин сине уйлыйм
Үз-үземне нигә аңлый алмыйм,
Белмим җаным нигә, нигә сине сөйдем
Тик уземне генә аңлый алмыйм…
Кайтам тәүге сөюемә,
Кайтам тәүге ярыма.
Ниләр булды соң миңа—
Урын тапмыйм җаныма?
Бөтерелеп сары яфрак
Эзләреңә генә ява.
Сагынуларны басар өчен
Тап әле миңа дәва.
Җырларың күңелгә моң сала, Сәрвиназ,
Сагышың йөрәккә ут сала.
Сагышың йөрәккә ут сала, Сәрвиназ,
Җырларың күңелгә моң сала.
Шул тиклем дә мөлдер-мөлдер итеп
Мәхәббәтле бага күзкәең,
Саф мәхәббәт чишмәләрен табып,
Су эчтеңме әллә, гөлкәем?
Чәеңнең кайнарлыгыннан
Чәеңнең хуш исеннән
Әллә нишлим эреп китәм
Әллә нишлим исерәм.
Кайларда — уң, кайларда — сул,
Кыйблаларым буталды.
Дөньяларым буталды да
Җаннарымны ут алды.
Бакчада — талгын җыр, хыялдай канатлы.
Серле моң белән җыр күңлемне кузгатты.
Ялгыз бер миләштәй уйчан кыз күрдем мин. —
Ник талдың уйларга, сылу кыз? — дидем мин.
Кайда син, тавыш бир, яшьлегем юлдашы,
Бергәләп үтелгән иң тәүге юл башы.
Яз саен кошлар кайта,
Шомырт та ак чәчәген ата.
Табигать пышылдый,
Улда сине әзли, ул ярата.
Яз җитсә хисләрен тыялмый
Елгалар ярларыннан таша.
Ашкын суда ярсый
Ярсый әйткән сымак, ул ярата.