Яңа кара урман
Урманнарга барсам һич кайта алмыйм,
Хәран калам кошлар тавышына.
Ай-һай, дусларым,
Атланыйк атка,
Сер бирмик ятка
Дуслар бар чакта.
Урманнарга барсам һич кайта алмыйм,
Хәран калам кошлар тавышына.
Ай-һай, дусларым,
Атланыйк атка,
Сер бирмик ятка
Дуслар бар чакта.
Исем китеп, тукталыплар калдым:
Төшү белән сиңа карашың.
Кем бу, дисәм — син икән бит, яшьти,
Танымый да узып барасың.
Яшьлекнең җәйге таңнары
Җуелмый ул хәтердән.
Бәхетсез яшьлегем, диеп
Телем бармый әйтергә.
Инде еракларда калды
Яшьлек эзләре.
Гомеремнең юлларыннан
Сине эзләрмен.
Урманнарга керсәм, хәйран калам,
Сокланамын кошлар тавышына.
Тәүге яшьлек язындагы сыман
Син чыгарсың кебек каршыма.
Еллар узган саен һаман
Үткәннәр сагындыра.
Яшьлегебез шул елларның
Иң матур чагы гына.
Атлар булып чабып килә
Җир йөзенә яңа еллар.
Яңа еллар ачып куйган
Безнең бәхет өчен юллар.
Иске елның соңгы киче, соңгы төне.
Уникегә якынлаша сәгать теле.
Бар җиһанда өр-яңа ел туып килә,
Бәхет-шатлык алып килсен һәрбер көне!
Атлар булып еллар чаба.
Безнең кулда йөгәне.
Яңа елның килсен әйдә,
Бәхет алып килгәне!
Талпынышып кына карлар ява,
Әйтерсең дә үзем күбәләк.
Рәхәт миңа хыялларым белән
Биюләре очып, чүгәләп.