Моңаеп калма
Яңгырлар ява
Киткән юлларга.
Ашыкма берүк
Авыр суларга.
Яңгырлар ява
Киткән юлларга.
Ашыкма берүк
Авыр суларга.
Мин китәмен, син каласың,
Аерыла юллар…
Иреннәрдә — татлы сүзләр,
Якты елмаюлар.
Эй, тынма моң! Ярларыңнан
Ташып түгел лә…
Ике аккош бии, гүя,
Сөю күлендә.
Үтеп бара безнең язлар…
Иртә язда назлаганнар,
Сагындырып җанны өзмәгез.
Бергә калып булыр иде,
Чаралары табылыр иде
Кирәк булсак әгәр сезгә без.
“Өйлән, өйлән” — дидең, әнкәй,
“Килен” дә “Килен” дидең.
Картлык көнеңдә киленсез
Һич мөмкин түгел, дидең.
Тормыш тәме, яшәү яме —
Туганнарың янында.
Авырлык та берни түгел,
Алар янда чагында.
Әй, сабыем минем, күз нурым,
Син сүрелмәс өмет йолдызым.
Матур, диләр дә бит дөньяны,
Син булмасаң, аның ни яме.
Әй, сабыем минем, күз нурым.
Син бит, әни, бар кайгымны
Бүлешә ала идең.
Уңалмаслык яраларга
Син дәва таба идең.