Бар да уза
Иң кадерле
Якты ул көнебез
Инде
Күптән
Үткән.
Тик ул көннәр
Кире кайтыр кебек…
Кайтыр кебек
Көтәм.
Иң кадерле
Якты ул көнебез
Инде
Күптән
Үткән.
Тик ул көннәр
Кире кайтыр кебек…
Кайтыр кебек
Көтәм.
Үтми торчы гомер көт әле,
Бераз гына сабыр ит әле.
Яшьлек язларыннан,
Сөю назларыннан
Аерыласы килми бит әле.
Мизгелләрен санап елларымның
Үтәсең дә, гомер, үтәсең.
Үтүенә үкенмәс тә идем,
Яшьлегемде алып китәсең.
Әй, бу гомер елгалары…
Әй, тормыш диңгезләре…
Упкыннарның тирәннәре…
Давылның тиңсезләре…
Өзгәләнә җаным,
Өзгәләнә тагын.
Телгәләнә йөрәк, теленә.
Өзелергә торган
Сары яфрак сыман
Кереп барам гомер көзенә.
Күңелең китек булса да,
Булса да тирән яра,
Керфегең түбән кадама,
Аккан суларга кара.
Сыналадыр безнең җаннар,
Авырлыклар да гына.
Авырлыклар булган җирдә,
Сабырлыклар да була.
Авырлыктан гына
Тормый әле дөнья,
Күрсәтсә дә кайчак моң-зарын.
Күңелләргә безнең
Канат куя торган
Бәйрәмнәре дә бит бар аның.
Кемнәр килә җиргә, кемнәр китә…
Кемнәр китә җирдән, кем кала.
Киткәннәрне сагынып өзеләбез,
Калганнарга авыр булса да.
Язмыш мине сиңа гашыйк иткән,
Сөюемне ләкин күпсенгән.
Җилләр булып тәрәз кагар идем,
Тәрәзәңдә инде ут сүнгән.