Әби чәче
Әрем катыш әби чәче
Печән чабам далада.
Сөйгән ярым вәгъдә бирде,
Үзе килми һаман да.
Әче, әче, әрем әче,
Шул әрем нигә әче?
Сезнең туйда да үбешү
Татлы идеме, әйтче?
Әрем катыш әби чәче
Печән чабам далада.
Сөйгән ярым вәгъдә бирде,
Үзе килми һаман да.
Әче, әче, әрем әче,
Шул әрем нигә әче?
Сезнең туйда да үбешү
Татлы идеме, әйтче?
Сандугачлар тирәктә,
Кызлар бара җиләккә.
Җиләк төсле минем чибәр,
Ут салды шул йөрәккә.
Их, мәхәббәт, серле чишмә,
Мәңге шаулар суларың.
Суларыңның агышларын
Алып китә елларым.
Нигә өздем җир җиләген,
Пешкәннәрен көтмәдем?
Соңлап тойдым ачы тәме
Йөрәгемне өткәнен.
Тормыш диңгезләрен кичкән чакта
Җил-давылдан мине сакладың.
Җылы сүзләр җаным тулы булды
Тик әйтергә чара тапмадым.
Кулларымнан багып юрамагыз,
Сорамагыз ничек диеп хәлең.
Мәхәббәтне эзләп, җылы эзләп,
Учларымда учак яккан мәлем.
Әниемнең ал күлмәген киеп,
Бөтереләм көзге каршында.
Нинди хатирәләр саклыйсың син?
Сер булмаса, сөйлә барсын да.
Рәнҗетмикме әнкәйләрне,
Хат язганчы кайтып килик.
Күчтәнәчләр юллаганчы
Бер күрешеп, хәлен белик.
Күгәрченем, син канатым,
Керче минем хәлемә.
Очып барып сәлам әйт син
Әткәем-әнкәемә.
«Мәчене дә сагынам», — дип
Хатлар язмый башладың.
Кайтыр булсаң, кайтыр идең,
Тәки безне ташладың.
Кендегең бәйләндеме соң
Шул Казан каласына?
Күпме генә шәһәрләшмә,
Син авыл баласы ла…