Ак чәчәкләр (икенче вариант)
Ап-ак карлар яуган кышкы көндә
Ак чәчәкләр тотып син килдең.
Яз ямьнәре бирде чәчәкләрең,
Яз кояшы булып син көлдең.
Ап-ак карлар яуган кышкы көндә
Ак чәчәкләр тотып син килдең.
Яз ямьнәре бирде чәчәкләрең,
Яз кояшы булып син көлдең.
Килгән саен сезне сагынып киләм,
Канатланып киләм кош кебек.
Сезнең белән жырлап очрашулар
Күңелләрдә калыр төш кебек.
Язгы таңда күңелемдә калды
Ялгыз очкан аккош тавышы,
Аккош мине яшьлегемә илтте,
Уртак диде йөрөк сагышы…
Аккош өмет өзми,
Яшьлек ярын эзли
Олы хисләр уртак түгелме?
Син дә ялгыз аккош,
Мин дә ялгыз аккош,
Кем юатыр безнең күңелне.
Җәйге ямьле басуларда
Бик ямансу кичләрен.
Җәйге кичтә яратам мин
Кырда арыш исләрен.
Туган ояларның җан җылысын
Җыя микән кошлар каурыйга?
Туган-үскән якны гел уйлыйсың,
Ташласа да язмыш кай җиргә.
Ай бормалы, бормалы ла,
Бормалы су буйлары,
Бормалы су буйларында
Үскән зифа буйлары.
Ал матурмы, гөл матурмы,
Гөл булыйм юлларыңда;
Ирмен дигән ир егетнең
Гөл шиңмәс кулларында.
Син минем һәр сүзгә
Шикләнеп карама
Мавыгулар, уен бар,
Син чынга санама.
Әлкием, әллием, бәллием,
Син мине таң белән уяттың.
Язмышым бу җирдә башланды,
Син мине дөньяга озаттың.
Сине юксынып, бу дулкыннар
Борчыла, ыргыла, шаша.
Син булмасаң, киң диңгезләр,
Таулар миннән ераклаша.
Капкабызга ияләнде
Күрше авыл егете.
Көн дә чәчәк китерә ул,
Оятка калып беттем.