Күңелем яшәргә ашкына
Кош оча, йолдызлар атыла,
Елгалар ярыннан ташына…
Шуларны күрәм дә, күңелем
Еракка, еракка ашкына.
Кош оча, йолдызлар атыла,
Елгалар ярыннан ташына…
Шуларны күрәм дә, күңелем
Еракка, еракка ашкына.
Китәм дисең, китәм дисең,
Китәм димә, китсәң дә!
Өметләремне өзмәче,
Юкка сине көтсәм дә.
Әйтче, иркәм, сөйгән гөлем:
Нигә икән сине күрдем?
Нигә икән өзелеп сөйдем?
Йомшак җилләр булып исәрмен дә
Тәрәзәңне килеп кагармын,
Мин кагармын, син качарсың, —
Йөрәгемә утлар ягармын.
Синең янда булып, кулга кулны тотып,
Җитәкләшеп килә йөрисе .
Җан җылыңны тоеп, карашыңнан оеп,
Каушавыңны әллә белмисең.
Кама өсләрендә очкан
Акчарлак кебек,
Безнең еллар юллар яра
Үрләргә менеп.
Ай-кояш йөзләре,
Кояшлы көзләре…
Табышкан, кавышкан
Пар былбыл үзләре.
Буе талдай, йөзе айдай, җир сылуы.
Йөрәккә ут кабындыра көлүе.
Күзләреннән, йөзләреннән балкып тора аның
Йөрәгендә якты уйлар йөрүе.
Ике күзе тулы яшь кенә,
Сызлану үтеп үзәгенә!
Һәр яңа көн — көрәш мәйданы,
Тешне кысып кирәк түзәргә!
Матур була бар җир йөзләре,
Матур була бар җир йөзләре,
Нурларга чумса.
Мәхәббәтнең сайрар кошы,
Мәхәббәтнең сайрар кошы,
Йөрәккә кунса.