Без сезгә кирәк әле
Күкрәкләрдә янар йөрәкләр бар,
Йөрәкләрдә — якты моңнар бар.
Бер-беребезне яктылыкка күмеп,
Бергә үтәр моңлы юллар бар.
Күкрәкләрдә янар йөрәкләр бар,
Йөрәкләрдә — якты моңнар бар.
Бер-беребезне яктылыкка күмеп,
Бергә үтәр моңлы юллар бар.
Синең белән узган минутларны
Айдар-елларга да алышмим.
Уем белән мин гел синең янда,
Бу җырымны сиңа багышлыйм!
Сөйләшкән дә идек,
Гөрләшкән дә идек.
Очрашкач Җирдә бер,
«Без бәхетле», — дидек.
Бер тынган кебек булам
Онтылган кебек булам,
Басылган кебек булам да,
Сине уйлаудан, сагышлардан
Ачылган кебек булам.
Асылкошым минем — сандугачым,
Ничәнче кат сиңа талпынам.
Йөрәгемдә булган сөю хисен
Әйтергә соң никләр тартынам?
Җәй җиттеме кырда, чәчәкләрдән,
Казлар үрәләрдер такыя.
Синдә шаулап минем яшьлегемә
Җырлар булып килдең Асия.
Җәй җиттеме кырда, чәчәкләрдән,
Казлар үрәләрдер такыя.
Синдә шаулап минем яшьлегемә
Җырлар булып килдең Асия.
Арыдым сине көтеп,
Көтер йомгагын сүтеп,
Сүндерми учагыбызны,
Керфекләремне өтеп.
Тугайдагы чәчәкләрнең,
Тик акларын мин сайлыймын.
Чөнки алар күңелемнең,
Чагылышы бит апаем.
Карлар, карлар ява,
Нурга тулган һава,
Бу язмышлар бәхет китерсен.
Ак кар ява җырлап,
Ак моң алган чорнап,
Җырлап кына гомер үтелсен!