Мамышым
Күпме какты-сукты сине
Язмыш җиле-давылы!
Ә шулай да исән калдың,
Җиңүче син, авылым.
Күпме какты-сукты сине
Язмыш җиле-давылы!
Ә шулай да исән калдың,
Җиңүче син, авылым.
Кичер мине, болыным, сабый чактан
Синең куеныңда көч алдым.
Еракларда сине юксынганда,
Син дә сагына дип уйладым.
Чуер ташлар түшәлсә дә,
Ятсың миңа син, кала.
Авылның яшел чирәмен
Сагына һәрбер бала.
Ак күбеккә баткан юргалар
Кышкы юлдан ярсып чабалар.
Чак-чак кына аумый калалар
Салулаган чакта чаналар,
Арттан чаба бала-чагалар.
Карлар ява тавыш тынсыз гына,
Йомшак кына җиргә түшәлә.
Тирә-якка сафлык бирә карлар,
Урманнарга ак ямь өстәлә.
Кариделгә килә ак пароход,
Киртә түгел аңа томаннар…
Йөрәкләрнең кайтавазы яңгырый,
Җырга күчә таулар-урманнар.
Олы күлгә сикердем,
Рәхәтләнеп су кердем.
Яшь чакларны искә алып
Болыннарда йөгердем.
Казансудан томан күтәрелә,
Күр әле, күр, җирдә ак болыт.
Күтәрелә күккә ак томаннар,
Җирнең ап-ак сәламе булып.
Ил хакын даулаган утлы давыл
Күптән тынды…
Хәсрәт, зур кайгылар
Онытылды…
Кырыс еллар кичкән каеннар
Яфрак яра!
Күңелләрдә тибри дәртле көйләр —
Исән Җәлилләр!
Кабан күле сыман
Моңсу кайчак күңел,
Сүзләр белән генә,
Юатырлык түгел.