Яз көне сыман
Көзләрем көзләрем алтыннан
Сөю дигән хис һәм ялкыннан
Ә күңелем сайрар сандугач
Яннарыңа синең талпынган
Көзләрем көзләрем алтыннан
Сөю дигән хис һәм ялкыннан
Ә күңелем сайрар сандугач
Яннарыңа синең талпынган
Ашый алганда ашап кал
Килешкәнне киеп кал
Ике тапкыр яшәп булмай
Сөелгәндә сөеп кал.
Ялганмый юллар, ялганмый уйлар,
Юлларда — күзем. Сүнгән бар утлар.
Кайдан эзләргә? Кайда эзләрең?
Язмыш ник сукты, ник сукты тезләргә?
Ямьле җәйдә тугангамы,
Җәйләр килсә, яшьним, тереләм,
Яши башлыйм өр-яңадан,
Яфрак туган кебек бөредән.
Язлар килә диеп әйтмә миңа
Әйтмә миңа язлар киләсен.
Язлар килгән саен хәркемнең дә
Ни көткәнен үзең беләсең.
Ләйсән яңгыр ява шыбыр-шыбыр,
Җил пышылдый сөю сүзләрен.
Язның назын, иркәләрен тоеп
Сиреннәр дә ачкан күзләрен.
Әби-бабай һәм дә абый-апа,
Әти-әни янә бала-чага —
Барысы да тыз-быз, тыз-быз килә —
Ары чаба әле, бире чаба.
Тормыш юлын башлаганда
Һәркемнең бер теләге.
Гаиләгә үтеп кермәсен,
Тормышның вак-төяге.
Күңелемә бәхет-шатлык тула,
Сине кулларыма алганда.
Елмаюың миңа көч, дәрт бирә
Яшәргә бу матур дөньяда.
Озак тынмый эзләде күңелем үз алласын,
Бәхет өчен дип тудыргандыр ана баласын.
Барлык илаһлардан сине өстен күрдем, Тәңрем!
Яклаучым минем, иң якын син булуын белдем.
Күктәндер иңдерелде үземә илаһи көч,
Янды йөрәк, кабынды дәрт, инде сүнмәс ул һич!