Миңа бары син кирәк

Ташкын булып килеп кердең,
Күргәч әллә нишләдем.
Тәнемдә уйный ялкыннар,
Янам-көям кичләрен.
Кайда йөрсәм, нишләсәм дә
Күңелем сиңа тартыла.
Назлы кочагыңда
Эрергә ашкына.

Күрешүләр көтәм

Таңда бүлештем мин
Сөю серләремне.
Талгын гына искән җил белән.
Җилләр сиңа, ахры,
Җиткергәндер, ахры
Сагышларым кайтты җыр белән.

Кирәк миңа игътибарың

Ярат мине, ярат сөеп-назлап,
Чәчләремнән сыйпа иң элек.
Жаныем, диеп жылы сүз дө әйтсәң,
Мин эрермен язгы бозлар кебек.

Кайт, иркәм Сәрвиназ!

Җырларың күңелгә моң сала, Сәрвиназ,
Сагышың йөрәккә ут сала.
Сагышың йөрәккә ут сала, Сәрвиназ,
Җырларың күңелгә моң сала.

Кайда

Кайда гына йөрөсәм дә
Сине янымда тоям,
Сөюемнең учагына
Хис-тойголарым коям…
Син мәңгелек мөхәббәтем,
Минең гәзиз яргынам,
Янәшәмнән генә килгән
Иң якыным, бергенәм.

Исән генә йөр, кадерлем

Безнең тормыш гөле чәчәк ата
Икәү сипкәч шифа суларын
Мине аңлап, сөеп яшәгәнгә
Якты булсын йөрер юлларың…

Иң зур бәхетем

Мәхәббәтем, син булганда гына
Миңа рәхәт җирдә яшәве.
Син бәхетем, бердәнберем диеп,
Бары сиңа җаным дәшәмен…

Их, мине, кыюсызны!

Елмайды, каршыма килеп,
Биергә кулын сузды, .
Кире кактым, яратсам да,
Их, мине, кыюсызны!
Лә-лә-лә…
Кире кактым, яратсам да.