Син — минем язларым
Сине миңа якты язлар бирде,
Ничә язлар инде без бергә.
Ничә еллар һаман сөям, янам,
Мин язларда калдым гомергә.
Сине миңа якты язлар бирде,
Ничә язлар инде без бергә.
Ничә еллар һаман сөям, янам,
Мин язларда калдым гомергә.
Юллар уздым, иллар гиздем,
Юкка гына гизмәдем.
Юллар узып, илләр гизеп,
Мин бит сине әзләдем.
Син дә кайт мәхәббәт ярына,
Учаклар ягыйк әле,
Юксынып, безне чакырган
Эзләрне табыйк әле.
Моңланса кәккүк таллыкта,
Елларны саныйк әле.
Тезләнеп учак каршында
Уйларга талыйк әле…
Әллә күпме гомер үтеп киткән,
Әллә кемнәр күптән онтылган,
Бик күп йөзләр, күзләр арасыннан
Тик синеке генә сакланган.
Сөю сукмагыннан
Икәү атлап киткән
Алар гади, серле,
Сүзләр белә икән:
Мәхәббәтнең диңгезендә йөзеп
Коенабыз ләззәт күлендә.
Бернәрсәгә аны тиңләп булмый
Аннан башка тормыш юк җирдә.
Бер күрүдә күңелемә кердең,
Бул дидең миңа гына.
Әйе диеп җавап бирде йөрәк
Бәгърем сиңа гына.
Янам инде, көям инде
Мәхәббәт учагында.
Нигә мине юатмыйсың
Тылсымлы кочагыңда?
Күңелеңнең иң түренә
Ник элдең бикле йозак.
Иткәрмисең беркемне дә
Шакысалар да озак.
Тылсымлы тере су шикелле
Мәхәббәт күңелне яшәртә.
Йөрәккә көч биреп, дәрт өстәп
Мәхәббәт кешене яшәтә.