Яннарымда кал әле
Сөюемнең кайнарлыгын
Үзеңә дә ал әле.
Бәхет тамчылары булып
Йөрәгемә там әле.
Сөюемнең кайнарлыгын
Үзеңә дә ал әле.
Бәхет тамчылары булып
Йөрәгемә там әле.
Дәртләндереп, хисләндереп
Иңнәргә кагылмады.
Мин синеке генә диеп
Кочагыма сарылмады.
Милләтебез горурлыгы — мәшhүр Казан!
Иртәләрен урамнарга кабат кайтты азан
Азатлыкны мактап җырлый шәфәкъ нуры,
Халкың батыр синең, саф hәм тугры.
Азатлыкны мактап җырлый шәфәкъ нуры,
Халкың батыр синең, саф hәм тугры.
Ташлама син мине ташлама,
Тормыш әле яңа башлана.
Юллар озын, еллар кыска бит,
Алмаштырма мине башкага.
Челтер-челтер сулар ага,
Басмалары асылмалы.
Сикереп төшеп сулар эчтем,
Сусауларым басылмады.
Җирдә яшәү серләрен мин
Үзгәрүдән эзләдем.
Үзгәрешсез калсын бары
«Сөям» дигән сүзләрең.
Яраладым йөрәгемне, йөрәгемне,
Яшьләр туды күзләремдә, күзләремдә.
Рәнҗетәсең күңелемне, күңелемне,
Бозлы яңгыр сүзләреңдә.
Яши-яши, түзә-түзә, түзә-түзә,
Көннәр, айлар, еллар үтә.
Күз яшьләрен сөртә-сөртә, сөртә-сөртә,
Арабыздан сөю китә.
Ничек табыштык без — аңлый алмыйм,
Фәрештәләр ярдәм иткәндер…
Моңа хәтле гөрләвекле язлар
Бездән башка ничек үткәндер?!
Йөрәгемнең чакыруын
Ишетеп килдем менә
Ә син минем күңелемне
Өшетеп көлдең генә.
Без танышкан төндә ятлар идек,
Уйнап-көлеп кенә сөйләштек,
Ятлар безгә әгәр күз салсалар,
Бер-беребездән никтер көнләштек.