Чайкалалар көймәләр
Бар табигать серләшә, айлы төндә
Йөгереп уйный дулкыннар Дим өстендә.
Акчарлакка охшап, яр читендә
Чайкалалар көймәләр.
Бар табигать серләшә, айлы төндә
Йөгереп уйный дулкыннар Дим өстендә.
Акчарлакка охшап, яр читендә
Чайкалалар көймәләр.
Көз җиткәнен күрәм яфраклардан…
Елый-елый җиргә иңәләр.
Моңсу рапсодия… Саргылт әҗәл
Тереклекне шулай җиңәләр.
Җил очыра, аера яфракларны,
Ташлый суга, илтә учакка.
Кеше язмышлары, тормыш көзе
Чагылып китә миңа шул чакта.
Ак умырзая кардан баш төрткән,
Елмая аңа шук кояш күктән.
Назланып кына ачыла бөре,
Ак умырзая — кызлар күңеле.
Син еракта, әллә кайда
Биектә идең.
Арабызга болыт керде,
Йолдызым минем.
Сөю газабыннан интексә дә,
Очраша алмый икән ике яр.
Карагайлы урман эчләрендә
Өзгәләнгән кебек Сак-Соклар.
Авыл очында — чәчәкле алан,
Алан читендә үсә бер балан.
Язларын балан шау чәчәк ата,
Әйтерсең аңа ап-ак кар ята.
Җәй буена каеннарга
Серләремне сөйләдем.
Талгын җилгә кушылдым да,
Сагынуымны сөйләдем.
Бер ялгызың калып, башың кырын салып,
Гармуныңны-дускаеңны уйнатасың, әткәй.
Синең белән бергә җиһан уйга чума,
Җанны кузгатасың, елатасың, әткәй.
Киттем — кайталмадым, юлым ерак…
Урман-таулар безнең арада.
Уянамын ак өметләр белән,
Ә кичләрен алар тарала.