Соңгы кар
Соңгы кар ява, тоткарлап язны,
Бары беразга, бары беразга.
Без аерым-аерым керербезмени
Инде бу язга, чәчәкле язга?
Соңгы кар ява, тоткарлап язны,
Бары беразга, бары беразга.
Без аерым-аерым керербезмени
Инде бу язга, чәчәкле язга?
Мин бик озак сине эзлеп тапкан идем,
Юлларыңа шашып йөгереп чапкан идем.
Инде менә очрашабыз соңгы тапкыр,
Кара көздә безне котлап ява яңгыр.
Син киткән юлларда җәйләрен,
Томаннар җәелә.
Син кайчан кайтырсың нур булып,
Чәчәкле җәемә?
Сагынам, сине бик сагынам,
Хәтерем гөл сиңа кагыла:
Алтынсу көземдә
Таң чыгы күзеңдә
Буй-сының, уй-йөзең чагыла.
Аланнардан өзми башка гөлләр,
Өздең сары гөлләр бәйләмен.
Гөлләреңне назларыма сибеп,
Язмышларны син бит бәйләдең.
«Өстемдәге ак күлмәгем
Кәфен булыр мөгаен…»
Бабам шулай җырлап киткән,
Кайталмаган башкае.
Бакча артындагы талда
Өздереп сайрый бер кош,
Сайрый ул җәйләрдә генә,
Ишетелми көзен-кыш.
Сагышларым бирдем җилләргә,
Алып кит дип ерак илләргә —
Канатлары җилнең сыгылды,
Сагышларым җиргә,
Таралышып җилдә,
Сары чәчәк булып коелды.
Балачагым ерак-еракларда,
Еллар төпкәлендә югалган.
Сарык, кәҗә бәрәннәре белән,
Зәңгәр күзле бозау, көчек белән
Без бит уйнап үскән буыннан.
Аңламадың микән мине чынлап,
Сер бирмәдең микән аңлап та…
Син киткәннән бирле шуны уйлап,
Ямансулап йөрим аулакта.