Сакладым сине күңелемдә
Сакладым сине күңелемдә,
Сагынуларыма төреп.
Гомергә бергә булсак та,
Туялмам кебек күреп.
Сакладым сине күңелемдә,
Сагынуларыма төреп.
Гомергә бергә булсак та,
Туялмам кебек күреп.
Нигә болай ашкынасың, йөрәк?
Нигә болай ярсып тибәсең?
Сөйгән ярым ятларга каласын
Әллә инде алдан сизәсең.
Ялгыз күгәрчен шикелле,
Йөрисең син урамнарда.
Туктап калып юл бирәсең,
Парлы-парлы узганнарга.
Еракларга китсәң, ялгыз йөрмә,
Чын юлдашлар сиңа юлыксын.
Салкын җил-давыллар каршы иссә,
Мәхәббәтем сине җылытсын.
Яран гөлем чәчәк атты
Язлар җиткәнне тоеп.
Үсә ике кызыл чәчәк
Бер-берсенә баш куеп.
Иртә торсам, күңел нидер көтә, сизә.
Булыр, кебек бер могҗиза, бер могҗиза!
Иркәң кем, дип сорасагыз,
Минем иркәм — биюче.
Иркәм бик оста биюче,
Мине өзелеп сөюче.
Һәркемнең дә үз чәчәге бар,
Табигать шуңа күнеккән.
Без дә бит табигать баласы,
Табигать гөле иркәм.
Очыйм дисәм, канатым бар—
Мин бит кара карлыгач.
Очып килдем яннарыңа
Бер күрергә зар булгач.
Алтын да түгел, көмеш балдак кидем,
Борынгыдан калган саф көмеш.
Саф көмештәй гүзәл яшьлек үтте,
Синсез үтте — нинди үкенеч…