Өзелгәнсең сиреньнән
Яулыкларың әллә синең, әллә синең чигелгән.
Юлларыңа әллә сирень, әллә сирень сибелгән.
Яулыкларың әллә синең, әллә синең чигелгән.
Юлларыңа әллә сирень, әллә сирень сибелгән.
Без җыясы ризык бетмәгәндер,
Без эчәсе сулар бар әле.
Әле дә, шөкер, мең чакрымнар урап
Өйгә кайтыр юллар бар әле.
Эзләмә син мине, эзләмә,
Йөрер юлларымда күзләмә.
Болай да бит йөрәк ярасы
Бигрәкләр озак төзәлә.
Һәр сулышны «син» дип алганда,
Синең өчен көеп янганда,—
Хыянәтең кисте барысын,
Үкенергә хәзер, җаным, соң!
Син булсаң да янәшәмдә, булмасаң да,
Үтә икән гомеркәйләр, барыбер үтә.
Кайвакытта бик бәхетле булыр өчен
Җир йөзендә барлыгыңны белү җитә.
Бу ярсу биләде җанымны,
ярсу давылдан көчлерәк.
Ничә ел яшәп тә сөюне
Белмәгән икән бит бу йөрәк.
Безнең хакта гына, әни,
Уйланасыңдыр инде.
Борчыласыңдыр инде син,
Куанасыңдыр инде.
Ялгыз хатын — ялгыз каен,
Өзгәли көзне җилләр.
Яфраклар иртә саргайган,
Әллә чит туган җирләр…
Язлар килә, язлар,
Кайта киек казлар.
Су буйлары ямьгә күмелә.
Кайда соң, син, кайда,
Сөйлим микән айга,
Серемне юксынган чагымда?
Ай мине аңламас,
Сердәшем булалмас,
Аның бит йолдызы янында.