Сөеклем

Күпме еллар, син, диеп, янам да көям:
Тик сине, сине генә өзелеп сөям.
Әмма син аңламыйсың, күрмисең, нигә?
Аһ, бу ялкынлы күңел ник шулай сөя?!

Сагындырды Апас, сагындырды

Җилләр хәбәр итәр ераклардан,
Туган якка минем кайтасымны.
Сагындым мин яшьлек дусларымны,
Сагындым мин гүзәл Апасымны,
Сагындым мин моңсу каеннарны —
Алар көтә минем кайтасымны.

Сагыну (унынчы вариант)

Гомерләрнең мәңге түгеллеген,
Фани икәнлеген белсәм дә,
Ышанасым килә кешеләрнең,
Үзе үлгәч, җаны исәнгә.

Сагынганда (беренче вариант)

Сагынганда аккан суга кара,
Сулар булып шаулап мин агам.
Ярларына дулкын кага, димә,
Йөрәгеңә килеп мин кагам.

Көтәм сине (беренче вариант)

Син кайларда йөрисең икән,
Алтыным, көләч йөзле иркәм?
Кайтырсың дип мин өмет итәм.
Мин сине һаман көтәм, көтәм.