Сөеклем
Күпме еллар, син, диеп, янам да көям:
Тик сине, сине генә өзелеп сөям.
Әмма син аңламыйсың, күрмисең, нигә?
Аһ, бу ялкынлы күңел ник шулай сөя?!
Күпме еллар, син, диеп, янам да көям:
Тик сине, сине генә өзелеп сөям.
Әмма син аңламыйсың, күрмисең, нигә?
Аһ, бу ялкынлы күңел ник шулай сөя?!
Сискәндерә мине синең
Җилләр булып исүең.
Сайрар кошлар берөзлексез
Кабатлыйлар исемең.
Тау астында, куаклыкта,
Кояш батып, кич булгач,
Яңгыратып тирә-якка,
Өзелеп сайрый сандугач.
Иртән торсам, кичен ятсам,
Сине уйлыйсым килә.
Йөрәгемнең юксынуын
Җырда җырлыйсым килә.
Җилләр хәбәр итәр ераклардан,
Туган якка минем кайтасымны.
Сагындым мин яшьлек дусларымны,
Сагындым мин гүзәл Апасымны,
Сагындым мин моңсу каеннарны —
Алар көтә минем кайтасымны.
Гомерләрнең мәңге түгеллеген,
Фани икәнлеген белсәм дә,
Ышанасым килә кешеләрнең,
Үзе үлгәч, җаны исәнгә.
Сагынганда ак болытка кара,
Ак болытлар булып мин агам.
Шыбыр-шыбыр яңгыр ява, димә,
Күз яшьләре булып мин тамам.
Сагынганда аккан суга кара,
Сулар булып шаулап мин агам.
Ярларына дулкын кага, димә,
Йөрәгеңә килеп мин кагам.
Син кайларда йөрисең икән,
Алтыным, көләч йөзле иркәм?
Кайтырсың дип мин өмет итәм.
Мин сине һаман көтәм, көтәм.
Яз көне яфрак яра тал,
Көз килгәч яме коела,
Һәрвакыт язгы чәчәк син,
Күнелгә шулай тоела.