Соңлаган җыр
«Мине сөйсәң, бер җыр чыгар!» — дидең
«Йөрәгеңдә матур җыр тусын».
«Тик соңлама, — дидең, — айрылганда
Миңа килер юлың уң булсын».
«Мине сөйсәң, бер җыр чыгар!» — дидең
«Йөрәгеңдә матур җыр тусын».
«Тик соңлама, — дидең, — айрылганда
Миңа килер юлың уң булсын».
Тормыф авырлыгын күрде
Япь-яшь кенә булса да,
Шат күңелле, ачык йөзле,
Күрше кызы, ярлы кызы
Комсомолка Гөлсара.
Күптән инде синең хәбәрең юк,
Хат язмыйча эчне өзәсең;
Әллә үзең бер дә сагынмыйсың,
Сагынсаң да әллә түзәсең.
Күпме вакыт инде хат көтәм.
Калсын гомергә
Безнең күңелдә
Яшлектән килгән
Дуслык эзләре.
Туган җиремнең
Зәңгәр күлләре,
Күрше кызының
Зәңгәр күзләре.
Авыл өстен тынлык каплагач,
Карт-корылар ятып йоклагач,
Йөрүчеләр беткәч күз атып,
Егет килде кызын озатып.
Күңелне тут ала,
Тормышлар туктала,
Гаиләдә татулык булмаса.
Җырларсың сагыштан,
Җырларсың ялгыштан,
Тормышта язмыштан уңмасаң.
Күңелне тут ала,
Гомерләр туктала,
Гаиләдә татулык булмаса.
Җырларың сагыштан,
Еларсың ялгыштан,
Тормышта ярыңнан уңмасаң.
Еллар, еллар, искән җилләр сыман,
Аккан сулар сыман узасыз.
Түрегездә йөрдем, үрегезгә мендем,
Инде миңа нәрсә кушасыз?
Ишеттем азан моңнарын,
Нурлана халкым җаны.
Тик динебез коткарачак
Явызлыктан дөньяны.
Гомер агышларын сизми
Эшсөярләр, сабырлар.
Ник арта гомер көзендә
Яшьлекне сагынулар?