Кайту (Авылга кайтканда)

Ялан тәпи баскан эзләремнең
Җылысына карлар яугандыр,
Авыл башындагы нәни инеш
Кар көртенә күмелеп калгандыр.

Кайда да йөрәктә

Анда ул,
Анда ул таңнарның
Нәкъ Кырлай өстендә атканы.
Кайда да йөрәктә, йөрәктә,
Төшләргә кереп гел йөдәтә
Нигә соң,
Нигә соң бу Кырлай яклары?!

Йортым минем

Алтын куллы авылдашлар ашыгалар,
Инде әзер, бизәп куйган кашагалар.
Баскычлары иркен, текә, биек,
Кызым көлә: «Монда ничек меним диеп?»