Ирадә
Рәхимле-шәфкатьле исемең белән
Башлыйм әле изге эшне, Ходаем!
Ярдәм бирсәң, ният кыласым килә,
Ирадәмне төгәл үтәп чыгаем.
Рәхимле-шәфкатьле исемең белән
Башлыйм әле изге эшне, Ходаем!
Ярдәм бирсәң, ният кыласым килә,
Ирадәмне төгәл үтәп чыгаем.
Әнкәй безне тугачтын да
Ак биләүгә биләгән,
Ак биләүләргә биләгән
Бәхетең булсын димәгән.
Әби патша юл салдырган,
Безгә ирек бирмәгән.
Ак кар өстендә
Ике эз калган.
Ике сукмакны
Кемнәрдер салган.
Гөрләвекләр ага гөрләп,
Кошлар канат кагына.
Талпынып кайта аккошлар
Дәръялар аръягыннан.
Балалар уйныйлар «сугышлы» уены,
Сугыш ул — аларга тик уен.
Ә минем уемда кайтмыйча калганнар —
Егерме миллион, егерме миллион.
Китеп тора якын дуслар,
Китеп тора туганнар.
Алар киткәч, юксыныплар,
Торып кала дөньялар.
Тальян чыңына кушылып
Сибелә дәртле җырлар,
Егетләр китә солдатка—
Озата бара кызлар.
Якты күзләрең, татлы сүзләрең
Күпме эзләдем? — Гомер эзләдем!
Агара, чалара әнием чәчләре…
Агармый тик кайгы карасы.
Мәйданда, мәйданда мәңгелек ут яна,
Ул — минем йөрәгем ярасы.
Бер-берләре белән шигырь әйтеп
Сөйләшкәндә бөтен гарәп иле.
Рәсүлебез Мөхәммәткә беркөн
Аллаһыдан изге Коръән иңде.
Үз чорының бөек шагыйрьләре
Гаҗәпләнеп гаҗиз калды шулчак:
Юк, бу сүзләр шигырь генә түгел,
Бу — Аллаһтан иңгән изге китап!