Котлы булсын йортың
Яңа йортта яңа тормыш кайный,
Дулкынланып үтәм тупсадан.
Бүген мында зур табын корылган,
Туганнарым бергә җыелган.
Яңа йортта яңа тормыш кайный,
Дулкынланып үтәм тупсадан.
Бүген мында зур табын корылган,
Туганнарым бергә җыелган.
Бәйрәмнәрдә, шатлык төяп, хатлар килә,
Бүлмәләргә кочак-кочак чәчәк керә.
Һәм очрашып безнең белән кара-каршы,
Кызлар көлә, кызлар көлә, кызлар көлә.
Мин бу җирдә җыр — моң булып
Калыр идем,
Йөрәгеңнең мең кылларын
Чиртәр идем.
Көнне көнгә яулый алар чакта,
Гомерләре хәрби юлында.
Имин елар, күкләр тынычлыгы,
Ил язмышы — сезнең кулларда
Онытылып куям мин,
Сагынып туялмыйм,
Эндәшәм исмеңне
Чит-ятка кайчакта.
Күңелне тыям мин,
Йөрәкне тыялмыйм,
Белсәм дө ул көннәр
Калганын еракта.
Язлар, җәйләр үтеп киткән,
Сизмәдең көз җиткәнен.
Юләр яшьлек егет чагын,
Гомерләрен үткәнен.
Бу дөньяда күпме үкендем мин,
Тәүбә кыла-кыла үкендем.
Баш китсә дә үкенмәстәй идем,
Үкенмәдек инде ул көнне.
Тагы тора кояшлы май,
Күктә кошлар кайталар.
Тирә-якка асыл гөлләр
Гөрләп чәчәк аталар.
Җиңү көне иң зур бәйрәм бит ул,
Дүрт күз белән зарыгып көткән көн.
Күпме кайгы, югалтулар аша
Илгә шатлык алып килгән көн.
Туйлар гөрли! Менә бәйрәм бүген
Ике гашыйк ярлар кавышкан.
— Мин яратам сине бердәнберем!
— Мин яратам сине җанашым!
— диеп алмашалар балдакларны
Вәгъдәләр әйтәләр, вәгъдәләр.
Пар балдаклар кигән яшь парларны
Туганнары тәбрик итәләр.