Мәңгелек дан сиңа, батыр солдат
Һәр яз саен өзелеп көттем сине,
Күзем алмый киткән эзеңнән.
Күңелемдә сүнмәс өмет иде
Көт, кайтырмын, дигән сүзеңнән.
Һәр яз саен өзелеп көттем сине,
Күзем алмый киткән эзеңнән.
Күңелемдә сүнмәс өмет иде
Көт, кайтырмын, дигән сүзеңнән.
Тулган айга карап
Чәчләреңне тарат,
Моңсу җырлар ләкин җырлама.
Сиңа карыйм да мин —
Күзем ала алмыйм —
Мин моңланмыйм, җаным моңлана.
Туп-туп кына басып килә
Көмеш тояк тулпар атым, һай!
Канатланып үзем киләм,
Җитмәс, диеп, язган хатыма
Язгы кичләр юмарт була
Сагышка, моңга.
Сагыш, моң, йөрәккә үтеп,
Әйләнә җырга,
Язгы хисләр күңелеңне
Дәшсәләр юлга,
Көтәрмен диген антың бар,
Ялгышма, уйла!
Ел артыннан еллар тизләнә лә
Ерак калмый икән көзгә дә.
Көзләр диеп моңсуланыр чаклар
Якыная инде безгә дә.
Урманнарда яна, яна, яна сары балкыш,
Сизелми дә җиткән көз дисең.
Үзең әле һаман кырлар буйлап
Яшеллеген җәйнең,
Яшеллеген җәйнең эзлисең.
Күрмәмешкә салынып син
Узып киттең янымнан.
Күңелемдә әрнеп калды
Син кузгаткан давыллар.
Сизәм әллә каян,
Күңел күреп тора,
Карашыңнан нурлар сирпелә.
Килә өметләрем
Таң җилләре белән,
Синең мәхәббәтең
Минем йөрәгемдә җилкенә.
Кыр казларын бергә каршылыек,
Күл өстендә яткан басмада.
Казлар белән язлар ташып килә,
Язлар белән сөю башлана.
Бакчага ямь керә,
Хуш исләр бөркелә,
Сиреньнәр чәчәккә бөреләнсә.
Син сөйгән сиреньнәр,
Син күргән сиреньнәр —
Күңелемә иң якын бер нәрсә.