Уф, димәгез
Ай калккан да, чайкалган да,
Йолдызлар күрсән иде.
Ага сулар, исә җилләр,
Гомерләр үза инде.
Ага сулар, исә җилләр,
Гомерләр үза инде.
Ай калккан да, чайкалган да,
Йолдызлар күрсән иде.
Ага сулар, исә җилләр,
Гомерләр үза инде.
Ага сулар, исә җилләр,
Гомерләр үза инде.
Чәчәк тотып кулларыңа,
Чыкма башка юлларыма.
Кунак булып уйларыңа,
Килдем синең туйларыңа.
Кояшта тудың микән,
Йолдызда тордың микән?
Өйгә ай кергәнме дисәм,
Ул синең нурың икән.
Бу гомерләр аккан судай,
Тиз генә үтеп китә.
Күрешүләр, сөйләшүләр
Безне җан дулсар итә.
Дуслык — бердәмлек булмаса
Яшәп булмый һич кенә.
Дуслык җыры җанга дәва,
Җирдә гөлләр үстерә.
Бер дускаем Ырынбурдан,
Икенчесе Казаннан,
Ә мин үзем Өфеләрдән,
Без дусларбыз кайчаннан.
Ныклы дуслык, рухи байлык,
Безнең йөрәк түрендә.
Өфе, Казан һәм Ырынбур,
Кан кәрдәшләр гомергә.
Агыйдел күпере өстендә
Алтын ай, ярында таллары.
Моңланып тибрәлә, талпына
Уфамның бәхетле таңнары.
Ике идел ярында
Мәңгелек дан кала
Чәчкәгә күмелеп
Кояшта нурлана
Моңнарга байкала
Җырларга байкала
Ике идел ярында
Дулкында чайкала
Туганнар кайткан сагынып,
Ерактан дуслар килгән.
Сабан туе шулай безне
Чакыра бөтен илдән.
Бәхетемне күпсенде дә
Урлады төнге урам.
Урамда калды сары көз,
Күңлемдә кара буран.