Күңелкәем сине уйлыйдыр

Колагымда нәфис тавышкаең
Күк кыңгырау булып чыңлыйдыр,
Күк кыңгырау чыңын тыңлый-тыңлый,
Күңелкәем сине уйлыйдыр,
Шул тиклем дә сусап сагынуларга,
Йөрәккәем ничек чыдыйдыр?

Кызыма (икенче вариант)

Өйгә кайтам кичке шәһәр буйлап,
Мәшәкатьләр йөртә көнозын.
Белсәң иде, җаным, бердәнберем,
Тик «син» диеп яшим мин, кызым.
Көтәсеңдер мине сагынып син
Әби-бабаң белән авылда.
Кайчан безгә язлар килер икән,
Булыр идең һаман янымда.

Калдырдың да киттең

Калдырдың да киттең,
Мине ятим иттең.
Карамадың кире борылып.
Сине искә алам,
Шуннан ләззәт табам,
Эзләреңә атлыйм орылып.

Чүпрәлем (икенче вариант)

Туган як дип сиңа әйтсәм дә азсынам,
Гүзәл як дисәм дә аз сыман.
Балкыйсың, Чүпрәлем, күңелем түрендә
Ташкыннар китергән яз сыман.