Күңелкәем сине уйлыйдыр
Колагымда нәфис тавышкаең
Күк кыңгырау булып чыңлыйдыр,
Күк кыңгырау чыңын тыңлый-тыңлый,
Күңелкәем сине уйлыйдыр,
Шул тиклем дә сусап сагынуларга,
Йөрәккәем ничек чыдыйдыр?
Колагымда нәфис тавышкаең
Күк кыңгырау булып чыңлыйдыр,
Күк кыңгырау чыңын тыңлый-тыңлый,
Күңелкәем сине уйлыйдыр,
Шул тиклем дә сусап сагынуларга,
Йөрәккәем ничек чыдыйдыр?
Өйгә кайтам кичке шәһәр буйлап,
Мәшәкатьләр йөртә көнозын.
Белсәң иде, җаным, бердәнберем,
Тик «син» диеп яшим мин, кызым.
Көтәсеңдер мине сагынып син
Әби-бабаң белән авылда.
Кайчан безгә язлар килер икән,
Булыр идең һаман янымда.
Өстәлемдә ком сәгате
Санап ага минем гомерне.
Алдагысы булыр нинди?
Үткәннәре телә бәгырьне.
Калдырдың да киттең,
Мине ятим иттең.
Карамадың кире борылып.
Сине искә алам,
Шуннан ләззәт табам,
Эзләреңә атлыйм орылып.
Бик еш төштә күрәм иске өйне,
Иске өем — бала чакның йөзе.
Үткәннәрне күрсәм иске өйдә
Якты уйлар үзәгемне өзә.
Җир йөзендә минем бергенәм,
Күңелемдә минем гөлгенәм,
Кояштай елмаеп кара әле,
Бергенәм, бәхетем, Илүзәм.
Күңелебез сәхрәсендә
Сайраган чакта кошлар,
Яшьлек белән хушлашырга
Ашыкмаекчы, дуслар!
Син яшәгән якка табан
Иссәләр назлы җилләр,
Җилләр белән сәламемне
Сиңа җибәрәм, Дилбәр.
Кайчан гына әле бергә идек,
Бергә йөри идек болында.
Шул болыннан җыеп бүләк иткән
Чәчәкләрем иде кулыңда.
Туган як дип сиңа әйтсәм дә азсынам,
Гүзәл як дисәм дә аз сыман.
Балкыйсың, Чүпрәлем, күңелем түрендә
Ташкыннар китергән яз сыман.