Мең рәхмәт

Урап алып мине язмыш җиле
Ничә тапкыр инде сынады
Сабыр гына мине көтә белдең
Тыныч кына гафу итә идең
Сөю чәчкәләрең сулмады.
Гел елмаеп төшкә керүеңнән
Мин көч алдым ялгыз чакларда
Авыр иде сиңа сизә идем
Якты көне көтеп түзә идең
Карамадың ләкин ятларга.

Ләйсән яңгыр

Исеңдәме, без очраштык язгы аланда,
Көмештәй сибәләп кенә яңгыр яуганда.
Яуды яңгыр, тәүге яңгыр,
Иң шифалы ләйсән яңгыр,
Ләйсән яңгырдай күңелгә
Бер көлде шат җыр.

Йөрәгемә минем кагылма

Язлар килде, үз кадерен белеп,
Сөю булып керде күңелгә.
Яфракларга тулган бөре булып
Бәгыремә кереп түгелә.

Йөрәгемдә сайрый сандугач

Купшылланып гөрләп чәчәк ата
Син утырткан зифа алмагач.
Алмагачны кочаклардай булып
Йөрәгемдә сайрый сандугач.

Хисләрем — сынау

Очраттым сине якты язларда,
Төрдең син мине сөю-назларга,
Ярсу хисләрем ничек аңлатыйм?
Йөрәк сагышын ничек таратыйм?

Табасылар иде

Сусаганда назга, сөюләргә,
Тыялмыйсың икән күңелне.
Кайда икән диеп, төшләремдә күреп,
Эзләп йөрим үземә тиңемне.

Сөю җыры (өченче вариант)

Бер йөрәктә ике саф мәхәббәт
Булмый, иркәм, шуны аңлачы.
«Сөяме бу, әллә юкмы?» — диеп,
Күңелеңә сагыш салмачы.

Сөю уты сүнми (икенче вариант)

Карашларым белән эзлимен,
Назлы күзләреңне күзлимен.
Хыялым да тик син,
Уйларым да тик син —
Бары үзең генә белмисең.